Veroudering gaat gepaard met veranderingen in het spijsverteringsstelsel die de benutting van eiwitten uit de voeding kunnen wijzigen. Uit dit onderzoek blijkt dat het effect verschilt naargelang de eiwitbron.
Met de vergrijzing van de bevolking wordt het behoud van spiermassa een belangrijke uitdaging voor de volksgezondheid. Vanaf 60 jaar verhogen de geleidelijke afname van de spiermassa en de verminderde functionaliteit ervan de kwetsbaarheid en het risico op verlies van autonomie. In deze context zijn de aanbevelingen voor eiwitinname bij ouderen hoger dan bij jongere volwassenen.
Maar naast de hoeveelheid geconsumeerde eiwitten speelt ook de kwaliteit ervan een essentiële rol. Eiwitten moeten vooral voldoende verteerbare essentiële aminozuren leveren om de eiwitsynthese in de spieren te ondersteunen. Veroudering gaat echter gepaard met fysiologische veranderingen die de spijsvertering kunnen verstoren: een verminderde afscheiding van spijsverteringsenzymen en HCl, een vertraagde maaglediging of een verminderde kauwfunctie.
Een team van onderzoekers wilde nagaan in hoeverre deze veranderingen de verteerbaarheid van eiwitten uit verschillende voedingsbronnen kunnen beïnvloeden.
Lees ook: De voeding van senioren plantaardiger maken: hoe ver kunnen we gaan?
Niet alle eiwitten reageren op dezelfde manier
De onderzoekers vergeleken drie representatieve voedingsmiddelen: magere melk, zwarte bonen en sorghum. Hiervoor maakten ze gebruik van een voor ouderen aangepaste versie van het INFOGEST-in-vitro-verteringsmodel, dat in het laboratorium de belangrijkste kenmerken van het spijsverteringsstelsel van ouderen nabootst.
Uit de resultaten blijkt dat de verteerbaarheid van verschillende aminozuren bij sorghum afneemt onder omstandigheden die veroudering simuleren. Voor magere melk en zwarte bonen werd daarentegen geen significant effect waargenomen.
Om de relevantie van dit experimentele model te toetsen, hebben de onderzoekers de in vitro verkregen resultaten ook vergeleken met die van een klinische studie waarbij de zogenaamde “dubbele-isotoopmethode” werd gebruikt. Hoewel de absolute waarden tussen beide benaderingen verschilden, waren de waargenomen trends opmerkelijk consistent: veroudering verminderde de verteerbaarheid van de essentiële aminozuren in sorghum, maar niet die in zwarte bonen.
Lees ook: Dierlijke en plantaardige eiwitten: in welke verhouding?
Belangrijke informatie in het kader van de eiwittransitie
Deze resultaten zijn bijzonder interessant in het kader van de overgang naar een meer plantaardig voedingspatroon. Voedingsmiddelen van plantaardige oorsprong vertonen namelijk zeer uiteenlopende voedingsprofielen en voedingsmatrices, wat van invloed is op hun verteerbaarheid.
De studie suggereert dat bepaalde plantaardige bronnen gevoeliger zouden kunnen zijn dan andere voor leeftijdsgebonden veranderingen in de spijsvertering. Voor voedingsdeskundigen onderstreept dit het belang om plantaardige eiwitten niet als een homogene groep te beschouwen.
De auteurs benadrukken ook het nut van de INFOGEST-modellen, die zijn aangepast aan ouderen, als onderzoeksinstrumenten. Deze modellen zijn sneller en goedkoper dan klinische studies en zouden de evaluatie van nieuwe eiwitbronnen voor senioren kunnen vergemakkelijken.
In de praktijk bevestigt dit onderzoek dat het waarborgen van een adequate eiwitinname bij ouderen niet alleen neerkomt op het verhogen van de geconsumeerde hoeveelheden. De keuze van de eiwitbronnen en hun vermogen om verteerbare aminozuren te leveren, blijven cruciale factoren voor het ondersteunen van de spiergezondheid tijdens het ouder worden.
Lees ook: Hoe kunnen ouderen hun vlees het beste eten?
Petit V et al. Food Res Int 2026, 121119 (246). 10.1016/j.foodres.2026.121119.
Bron