Het proces waarmee de maag kan detecteren dat ze verzadigd is en dit aan de hersenen kan signaleren, raakt defect bij zwaarlijvigheid en herstelt zich niet bij gewichtsverlies. Onderzoekers van de universiteit van Adelaide leggen uit waarom de meeste mensen die kilo’s verliezen, uiteindelijk weer op hun oude gewicht belanden.
De onderzoekers identificeerden twee mechanismen die verklaren waarom zwaarlijvige mensen meer moeten eten om zich verzadigd te voelen, waardoor ze nog dikker worden.
De zenuwen van de maag, die dit signaal van verzadiging naar de hersenen sturen, lijken gevoellozer te worden bij de consumptie van een vetrijk dieet. Zelfs bij een terugkeer naar een normale voeding herstelt dit mechanisme zich niet volledig, vandaar de behoefte om steeds meer te eten om een vol gevoel te verkrijgen.
Leptine, een hormoon dat erom bekendstaat de voedselinname te reguleren, draagt ook bij tot de verminderde gevoeligheid van de zenuwen van de maag. Bij een normale voeding zal leptine helpen de voedselinname te stoppen, maar bij een vetrijke voeding desensibiliseert leptine de zenuwen die detecteren dat de maag verzadigd is.
Deze ontdekkingen hebben grote implicaties voor zwaarlijvige mensen, maar ook voor personen die gewicht proberen te verliezen of die het verkregen gewichtsverlies proberen te behouden. Eenmaal gedesensibiliseerd, kan dit mechanisme namelijk niet meer normaal werken. Voor zwaarlijvige mensen lijkt elke poging om gewicht te verliezen dus gedoemd te mislukken.
De enige hoop is dat de onderzoekers nog niet weten of dit effect permanent of slechts tijdelijk is. Amper 5% van de mensen die een dieet volgen, is in staat om op gewicht te blijven. De meeste mensen die diëten, zitten na twee jaar weer op hun oude gewicht.
De conclusies zijn dus weinig bemoedigend, maar suggereren als hulpmiddel bariatrische chirurgie en lichaamsbeweging. Ook zijn nieuwe onderzoeken nodig om een farmacologisch middel te vinden dat ‘de maag kan misleiden’.
S.J. Kentish et al., International Journal of Obesity, 30 July 2013.
