In functie van de kaas wordt een verschillend effect waargenomen op de triglycerideconcentratie postprandiaal, zo blijkt uit recent onderzoek. Dit verschil wordt door de auteurs toegeschreven aan het matrix-effect van de kaas.
Het matrix-effect was onlangs een veel besproken onderwerp in de media. Het effect van een voedingsmiddel op de gezondheid zou niet simpelweg de som zijn van de effecten van de afzonderlijke nutriënten waaruit het bestaat. Deze bevinding zet het wetenschappelijk onderzoek op de proef, dat tot nu toe de focus legde op afzonderlijke vetzuren, suikers, vezels enz.
Cheddar of roomkaas?
In deze gerandomiseerde, cross-over studie werd het postprandiale effect van twee verschillende kazen nagegaan op de triglyceriderespons: Cheddar en roomkaas. Boter werd gebruikt als controle. In eerder onderzoek werd namelijk een associatie vertoond tussen de postprandiale triglyceridewaarden, in het bijzonder 4 uur na de maaltijd, en het risico op cardiovasculaire ziekten.
De 43 gezonde individuen kregen na 12 uur vasten 3 gerandomiseerde maaltijden (met een interval van 12 dagen). Elke maaltijd leverde 33 g vet afkomstig van Cheddar, roomkaas of boter. De plasmatriglyceridewaarden werden zowel voor als 2, 4, 6 en 8 uur na de maaltijd gemeten.
Andere kaas, ander effect
Terwijl geen significant verschil werd waargenomen tussen de postprandiale triglyceridewaarde 4 uur postprandiaal, was dit wel het geval na 2 uur. De inname van Cheddar, roomkaas of boter veroorzaakte namelijk 2 uur postprandiaal een verschillende stijging van de triglyceridewaarde (in vergelijking met de nuchtere waarden):
- + 44% voor roomkaas
- + 24% voor boter
- + 16% voor Cheddar
Daarentegen lag de triglyceriderespons van de maaltijd met roomkaas beduidend lager 6 uur postprandiaal, in vergelijking met Cheddar. Respectievelijk +14% en +42%.
Deze resultaten geven weer dat ook binnen eenzelfde groep voedingsmiddelen het matrixeffect kan verschillen, en mogelijks ook het effect op de gezondheid van het individu.
Drouin-Chartier J.P. et al., Am J Clin Nutr. 2017 Dec;106(6):1358-1365.
